Seleccionar una pagina

Totes los articles ligats a "poesia"

Aurélia Lassaque – La carta blanca de la mairina

Lo Diari es una revista que me ten particularament a còr. Me regaudís cada novèl numerò per la qualitat de son contengut, sa diversitat, sa vitalitat e son estetica. Sos artesans e collaborators son coma d’Ulisses atraversant l’adversitat amb una mena d’engèni e de supèrba tenaça pròpris als eròis intemporals e a las quistas universalas. Ne cal per far viure, e d’aquel biais, una publicacion digitala e papièr d’aquesta qualitat en lenga nòstra.

Ne legir mai

Entrevista : Aurélia Lassaque

Aurelia Lassaque, poèta en occitan e en francés, sortís son tresen recuèlh poetic “En quête d’un visage” a las edicions Bruno Doucey, e nos parla de son percors, de son rapòrt a la lenga d’òc e a la creacion literària.

Fòto © Maxime Morin

Aurelia Lassaque, vòstre darrièr recuèlh repren la tematica antica d’Ulisses, vòstra Odissèa dins la lenga occitana justament, coma comencèt ?

Mon Odissèa… es simple, comencèt dins Òlt, dins mon vilatge d’enfança a Sant Martin lo Redon. I ai totjorn ausit parlar de la lenga e quitament parlar la lenga.

Ne legir mai

Marcèla Delpastre, a flor de peu de l’arma

Marcèla Delpastre, a flor de peu de l’arma
Miquèla Stenta
Vent Terral, 2016
120 p. / 21 x 21
22.00€

Demest las pus bèlas e pus grandas voses poeticas del sègle 20 i a aquela, franca, clara e poderosa d’una lemosina : Marcèla Delpastre. Son nom marquèt la literatura occitana, pasmens, dins son quite país, rares son los omenatges e pauc de gents an consciéncia de la valor universala de son òbra.

Ne legir mai

Nissa la (re)bèla

A l’Extrèm Orient d’Occitània i a una ciutat, l’antica Nikaïa, o coma l’escriu lo bluesman poèta Joan Luc Sauvaigo i a : “montanhas dapertot, valadas que s’espòrjon toti devèrs la mar, devèrs la vila coma un còrs que si profonda emb ai braç tenduts”. Es aquí que s’installèron d’Homo Erectus, i a 400.000 ans, sus lo pendís dau mont Boron au site actuau de « Terra Amata » (vos conselham la visita dau musèu eponima). Lei foceans i venguèron crear un comptador, una vila sòrre d’Antíbol, de Marselha o mai luenh d’Agde.

Ne legir mai

Coma un aubràs estrifat per l’auristre / Leberon

Coma un aubràs estrifat per l’auristre / Leberon
Roland Pecout
Edicions Tròba Vox
82 p. / 16 x 22.5
15.00€

Roland Pécout dintrèt en literatura en trevant leis espandis largs deis Orients, nos dobriguèt lei pòrtas dau levant e faguèt bufar un vent novèu sus lei letras d’òc, dins leis annadas setantas, amb son racònte de viatge : Portulan, camins dau levant (dos volumes, recentament reeditat en un volume per Vent Terral).

Ne legir mai

La Mal Coiffée, suu camin deus leons

Lo qüatuor de cant polifonic La Mal Coiffée, compausat de Marie Coumes, Myriam Boisserie, Lætitia Dutech, Karine Berny, que’s lança en ua aventura navèra dab l’espectacle e album a viéner « E los leons ».

Atau l’entervista dab Marie, Myriam e Lætitia, au parat de la preparacion d’aqueth raconte mes en cançons peu Laurenç Cavalié.

E’ns podetz parlar d’aqueth cincau album en preparacion  E los leons , qui serà tanben un espectacle ?

Læti Dutech : Lo punt de partença es lo pichon libre d’Henry Bauchau, « Diotime et les lions »1.

Ne legir mai

Joan-Pau Creissac : viticultor, poèta, editor

A l’ora dels replecs identitaris, es bon de se rapelar que nòstras vidas son multiplas, tant coma las culturas, las lengas e l’umanitat.
Es l’ensenhament que tirèri d’un rescontre amb Joan-Pau Creissac, al seu, a Montpeirós, entre socas de vinhas, libres e sovenirs de lucha.

Sèm a Montpeirós, dins Erau, es vòstre vilatge, vòstre luòc de vida e d’accion desempuòi d’annadas ?

Òc, la familha de mon paire es d’aquí, mai ieu faguèri tota mon escolaritat en vila, a Montpelhièr. Montpeirós, primièr, es lo vilatge de las vacanças, dels bons moments de l’enfança.

Ne legir mai

Joan Frederic Brun e la musica enfachinanta de l’occitan…

Joan Frederic Brun es mètge espitalièr e cercaire en medecina a Montpelhièr, es tanben escrivan en lenga d’òc e president dau PEN club occitan. Son darrièr recuelh poetic es per pareisse a las edicions Jorn.

Joan-Frederic Brun, d’ont ven vòstre interès e vòstre engatjament per la lenga d’òc ?

Es estat una descobèrta dau temps de l’adolescéncia. A l’epòca l’occitan demorava viu, mas èra una lenga de connivéncia entre mond que sabián que se comprendrián en la parlant, èra quicòm d’intim. Tot aquò fai qu’aquela preséncia transparenta e quasi invisibla, i aviái pas tròp prestat d’atencion.

Ne legir mai

Francis Jammes e la “flor de farrotch”

« J’ai vu l’herbe rouge qu’on appelle farouche

Et, bien que je ne pense pas devant les choses,

J’ai pensé que cette farouche était ta bouche.

Elle avait l’odeur de l’ombre chaude, et à cause

De ta bouche j’ai vu dans l’herbe la farouche. »

<iframe width=”100%” height=”300″ scrolling=”no” frameborder=”no” allow=”autoplay” src=”https://w.soundcloud.com/player/?url=https%3A//api.soundcloud.com/tracks/405323730&color=%23ff5500&auto_play=false&hide_related=false&show_comments=true&show_user=true&show_reposts=false&show_teaser=true&visual=true”></iframe>

Aqueri vèrses que son de Francis Jammes, nascut a Tornai enas Nautas-Pirineas, e vertat que sol un poète gascon podiá trobar aquò.

Ne legir mai
Cargament

M’aboni !

Anóncia

Lo CalenDiari

Obrir lo CalenDiari

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !