Seleccionar una pagina

Dorsièr

0 |

Dorsièr Felibritge – Rose Blin-Mioch

Dorsièr Felibritge – Rose Blin-Mioch

S’es sovent dich e pensat que lo Felibritge èra un movement puslèu conservator. Verai que dins la segonda mitat del sègle XIX, a l’entorn de Mistral, i aviá un cèrt nombre de femnas e d’òmes de las idèas de drecha. Caldriá pasmens evitar de préner una acorcha e de demorar suls poncius. Demest las personas que faguèron clantir la lenga d’òc e que s’engatgèron dins l’òbra de renaissença occitana portada pel Felibritge n’i a de totas sensibilitats politicas e quitament de republicans, plan a gaucha, de roges convençuts. Lo libre de Rose Blin-Mioch, eissit d’un trabalh de tèsi de doctorat, nos fa descobrir justament una felibressa « roja » : Lydie Wilson de Ricard, la femna de Louis-Xavier de Ricard (autor del Federalisme, 1877) e l’amiga d’Auguste Fourès (es tanben l’escasença de retrobar aqueles dos pensaires d’importància !). L’edicion s’apièja sus la correspondéncia de l’autora que la màger part n’es ara conservada al CIRDÒC de Besièrs. Es un chale vertadièr de se daissar portar per una paraula liura, recercada, empurada pel buf de las luchas del seu temps.

Lo personatge es atipic : d’origina escocesa e flamenca, Lydie Wilson nasquèt a Paris. Ren la podiá, a primièra vista, ligar a l’aventura de la lenga d’òc… Mai, coma tant d’autres, Lydie venguèt a la lenga per l’azard del rescontre. Se maridèt amb Louis-Xavier de Ricard, un aristocrata lengadocian, e lo seguiguèt per s’installar a Montpelhièr. Son òme èra un republican de la bona, comunard, que coneguèt l’exili per sas idèas : inutil de precisar que Lydie banhava dins un mitan movedís, ric en debats e soscadissas novèlas.

Es a Montpelhièr que tombarà puèi amorosa de la lenga d’òc, una lenga que s’esforçarà d’aprendre, amb estrambòrd e seriosament : vòl legir los trobadors e conéisser la varianta montpelhierenca, s’assajar a la revirada e se metre a escriure ! S’engatja totalament dins lo movement de renaissença d’òc, amb son marit e lo poèta Auguste Fourès, en publicant l’almanac lengadocian la Lauseta. Sas letras, mai que mai escrichas entre 1876 e 1880, son plenas d’espontaneïtat e de calor umana, i vesèm plan la relacion de fisança que s’èra establida amb Auguste Fourès qu’èra l’amorós de sa quita sòrre : Joana. Aquela correspondéncia es d’alhors tanben un testimoniatge de la relacion entre lo poèta e son « AlbetoAuguste Fourès cantèt Joana Wilson jós lo senhal « Albeto » dins son òbra poetica.».

Los enjòcs del moments (que son pas dels mendres !) se retròban dins l’escambi epistolar : Lydie evòca l’egalitat òme/femna, lo maridatge e lo divòrci, la question de la laïcitat o de l’amnistia dels ancians comunards. Tot i es. Sèm d’alhors pivelats de véser la modernitat de sas reflexions, d’unas letras podrián aisidament esclairar de zònas d’ombra que nos enròdan encara a l’ora ara. La natura, d’en pertot presenta dins lo Montpelhièr del sègle XIX, es tanben descricha amb sensibilitat e poesia. Vaquí un tròç de vida vidanta lengadociana donc e un agach agusat sul mond : una vida qu’avèm l’astre de tornar saborejar mercés al trabalh complit e capitat de Rose Blin-Mioch que saupèt desvelhar una votz feminina essenciala per compréner aquela epòca.

Letras de la felibressa roja
Lydie Wilson de Ricard
(1850-1880).
Rose Blin-Mioch
Presses Universitaires
de la Méditerranée.

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !