Seleccionar una pagina

Critica literària

0 |

Escura, la nueit (libre audiò)

Joan-Loís Lavit,
Escura, la nueit,
Roman legit per l’autor,
Letras d’òc-Camins. 2018.

Leis edicions Letras d’òc dobriguèron una colleccion novèla de libres audiò. Es un trabalh interessant e pron rar fin finala de mesa en votz de la literatura occitana. Aura produccion l’aviá ja fach per d’autors màgers coma Joan Bodon o Max Roqueta. Podriam tanben evocar un enregistrament vengut « culte » dei Poèmas per tutejar de Roland Pécout per l’associacion Montjòia, en 1974 (reedicion en 2004). Una òbra es una votz e, de còps, lo tèxte dich pren una autra dimension. Ben sovent es la poesia que conven lo mielhs a l’exercici, encara ligada a la musica, au dire.

Amb l’enregistrament d’un roman, en entier, sus tres oras e mièja, lei Letras d’òc propausan un viatge totau : Joan-Loís Lavit dona vida a son tèxte Escura, la nueit e fa rajar una lenga gascona que nos agolopa e nos emmasca. A l’ora de la fragmentacion, de la rapiditat, dins un mond onte passam de lònga d’una activitat a una autra, d’un ecran a l’autre, Letras d’òc nos convida a arrestar lo temps, a sortir de la corsa bauja. Prene lo temps de se laissar breçar per la votz d’un autor, d’oradas de temps, de barrar leis uelhs e de seguir lei paraulas, de frasa en frasa : es una experiéncia inedicha e pron fòrta. Lo ritme es doç e la diccion precisa, sens artifici, sens teatralizacion mauvenguda. Fau bensai legir lo roman, avant, per l’aguer un pauc dins la mementa e lo retrobar, vestit de nòu, dins la lenga de son quite autor. Es segur qu’après, totei lei tèxtes de Joan-Loís Lavit sonaràn d’un biais diferent : serètz sosprés de l’entendre, darrier vos, a cada debuta de capítol… Es exactament çò que se debana après un rescontre literari que l’escrivan i ven legir d’extrachs de seis òbras : la musica de son dire marca lo sovenir e reven puèi, a cada legida. La votz tòrna nàisser dins lo silenci dei signes, de pagina en pagina.

Escotar Joan-Loís Lavit es tanben se laissar envasir per una lenga clara, tenguda de familha. Ara que lei locutors naturaus son de mens en mens nombrós, es necite de gardar un contact amb lo ritme, la sonoritat, l’arma e lo gèni de la lenga : d’enregistraments coma aqueu son d’aisinas essencialas. Mai Escura, la nueit es subretot un roman prigond que vos fai remontar lei sègles sus lei piadas d’un tresaur raubat per de Barbares venguts saquejar lei tèrras d’Aquitània, ai temps trebols de la fin de l’Empèri roman. Lo tresaur existís, fuguèt retrobat dins una corba de Ren assecada, ai confinhas de Germania… D’aquela realitat arqueologica, l’autor ne teissèt tota una aventura entre Pirenèus e Alemanha au còr d’un periòde gaire coneissut de la nòstra Istòria. Es un mond avalit que tòrna nàisser dins l’escritura e quina autra lenga que lo gascon auriá poscut dire, amb tan de fòrça, lei sorgents perduts de la romanitat antica ? Lo tresaur es aquela votz, fin finala, que resquilha coma l’aiga dei gaves e ven noirir l’imaginari, luenh, luenh, a travers l’espaci e lo temps.

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !