Seleccionar una pagina

Barrutlatges

0 |

Limós, al temps de Carnaval !

L’Aragou / Los AIssables / Les Blanquetiers
Carnaval de Limoux
Copyright Luc Grelich

Per seguir lo viatge :

Reportatge vidèo
Camina al carnaval de las Fecas
Piget prod, 2006.

I a de luòcs que son ligats, prigondament, a una fèsta (al mens que siá l’invèrse ?). Entre autres, Carnaval es estacat a l’anma d’un endrech, a l’esperit d’una ciutat. Es interessant de véser que i a una relacion estrecha entre los òmes, l’espaci e lo temps, dins una celebracion qu’es a l’encòp universala e diferenta a cada canton del mond.

Limós n’es un exemple perfièch. La vila, bastida sus las ribas d’Aude que davala dempuèi las nautors del massís de Carlit fins a la plana viticòla, es reputada per sa famosa blanqueta tan coma per sas fèstas. La ciutat collecciona los recòrds : sa blanqueta es lo primièr vin efervescent del mond (1531) e son Carnaval es lo mai long : dura tres meses ! Justament, l’UNÈSCO lo reconeguèt coma patrimòni cultural immaterial, de salvagardar e de far viure. Mas pas de lagui ! La fèsta es plan viva ! Cada annada recampa las generacions dins una dança a l’encòp joiosa, misteriosa, graciosa e pivelanta. Tot se debana a l’entorn de la plaça de la Republica, cada dissabte e dimenge (generalament de genièr a abrial, entre Nadal e la Setmana Santa) e segon un ritual plan precís e adobat a l’avança pel Comitat de Carnaval. De « bandas » (un vintenat de gropes) organizan, cadun son torn, la fèsta. Cada « banda » es un collectiu que los membres ne foguèron acceptats a l’unanimitat, e correspond siá a un quartièr de Limós, siá a una corporacion, una classa d’atge, o autre… cada collectiu es generalament nomenat en occitan qu’es la lenga d’aquela fèsta : los Aissables, las Femnas, los Estabosits etc. Los membres d’una banda, apelats « Fecas », pòrtan totes lo meteis costum. An aquela dimension collectiva, cal apondre la possibilitat de participar al Carnaval coma « Godilh », es a dire d’un biais individual, a costat de la banda, e sens seguir un còdi vestimentari fixe. L’idèa es de realizar un « torn de plaça », en seguissent de gropes de musicians que jògan un repertòri especial, de bar en bar. La plaça deven un univèrs, un centre del mond, ont, cada fin de setmana, vira la ronda colorada e mascarada de Caramentran. I a tres sortidas dins la jornada. Segon los moments, la musica e lo tèma càmbian, se pòt far allusion a l’actualitat, virar en derision una situacion locala o nacionala. L’esperit reborsièr e provocator es essencial, paraulas ironicas e palhardas, sovent en occitan, gisclan a cada comptador !

La sortida del ser es la mai particulara, se’n destaca un ambient quasi mistic : es a la lusor dels fanals que tot se debana, sus una ritmica mai lenta e suava. Las « Fecas » tenon una caravena en man (que revertariá los gavèls ?) que dreiçan en l’aire, en dançant amb gràcia e finesa, dins una magia de l’instant mentre que los godilhs « chinan » e atissan tot un cadun. Lo public es mes a contribucion, enebit d’èsser sonque espectator : lo moment es de viure, dins sa fòrça, sa totalitat. Es impossible de rendre, a l’escrich, l’intensitat d’aquel Carnaval, a l’encòp doç e capvirat. La ronda de las « Fecas » e dels « Godilhs » es un cicle, un temps claus e etèrne que, al còr de l’ivèrn, nos mena plan planet cap a la lutz de la prima.

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !