Seleccionar una pagina

Dorsièr

0 |

Caminaments artistics e lenga nòstra

« Aguèri l’impression que d’unas d’aquelas pinturas desbocavan sus de representacions que pòdon tocar l’esperit coma una transposicion del foncionament de la maquinariá mentala […].
Per aquò las apelèri
Païsatges mentals. Dins fòrça tablèus d’aquel grop, ai fach puèi lo vai-e-vèni, de longa, entre lo païsatge concret e lo païsatge mental, me sarrant quora de l’un, quora de l’autre ».

Es aital que Jean Dubuffet parla de son projècte artistic menat en 1951 ont èra question de pinturas trabalhadas en maçonatges pesucs e en trissatge de pastas espessas per crear de relèus : Sòls e terrens, Païsatges mentals. Sensa virar dins la critica d’art, es plan lo sentiment que se destaca del trabalh dels artistas de nòstre dorsièr de decembre. I a quicòm que tòca al còr e al còrs mas que sortís tot dreit del cervèl, una matèria bruta espandida sus una tela, un recanton de toalha, un tròç de fusta… L’art es aquí ont es pas esperat… Una matèria qu’es pasmens mestrejada de man expèrta, una mena de perfeccion absoluda.

E la lenga dins tot aquò ? Es la granda question qu’abordèt Felix Castan a l’epòca de la famosa Mòstra del Larzac ; una question essenciala : se pòt pensar un art « occitan » o « occitanista » ? Se pòt establir un ligam entre la lenga d’òc e l’art grafic, fotografic, plastic etc. ? Quand los mòts daissan plaça a l’imatge o a la fòrma pura, es que i a, pasmens, encara la lenga endacòm ? Las reflexions e las iniciativas concretas del filosòf de Montalban son de contunhar, i a aquí un espaci d’expressions e de descobèrtas sensa confinhas. La lenga es quitament un vertadièr païsatge mental en relacion dirècta amb lo païsatge exterior e sas dimensions multiplas (geografica, culturala, istorica, linguistica…).

Los tres artistas qu’avèm causit de vos presentar son totes ligats, d’un biais diferent, a l’occitan. Serge Pey, Bernard Cauhapé e Jaumes Privat utilizan la lenga e las colors e matèrias primièras dins una recèrca artistica que fa espetar los encastres costumièrs. L’occitan i nisa, s’i marga, s’i empeuta perfiechament. Lenga de còr e de còrs, lenga rebèla, lenga subreviventa, que giscla sempre ont l’esperàvem pas… Assajam adonc aquí de vos prene per la man e de vos menar dins aquestes univèrses singulars, al rescontre d’òmes que dison lo mond e tròban un biais de l’abitar, d’i far lor plaça, entre poesia, dessenhs, performanças, caminadas, esculturas, croquís e esquissas. Aqueste viatge nos permet tanben d’evocar de grandas figuras de l’art « a l’occitana » coma Pierre François, Ben, o indirectament Claude Viallat, Pierre Soulages e tant d’autres.

Enfin, qualques cronicas venon completar aquesta reflexion en passant pel Street Art del montpelhierenc Oups o en remontant al cap d’òbra preïstoric de la Cauna Chauvet en Ardecha.

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Far un don al Diari

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !