Seleccionar una pagina

Articles rengats dins "Literatura"

Dètz ans de literatura occitana : un pichòt viatge de papier…

Dètz ans de Diari son dètz ans de trabalh amb la lenga e lei mòts, de milierats de paraulas qu’assajan de dire la vida d’uèi, en òc. Dètz ans de cronicas, de legidas, de retorns sus de libres que nos marquèron. Es tanben una escasença bèla de tornar sus dètz annadas de creacion literària occitana, entre poesia e pròsa, au ritme dei votz que nos toquèron.

Ne legir mai

Joseph Delteil (1894-1978) – l’Innocent occitanista

« Nasquèri un jorn de vent, dins un mont de bruga al solelh. Aquò arribèt dins qualque bòsc d’aliguièrs e de garrics verds, suls confinhs del Rosselhon e del Lengadòc, cap a la tresena ora del vèspre, qu’es l’ora de las vèspras. Ma maire èra anada culhir d’arboças o d’aglans, o sabi pas qué ? O benlèu obeïssiá dins l’abís de sa carn a aquel azard divin, aquel Dieu azardós que pòrta en totes luòcs l’òme en cropa. Cresi al destin coma a la ròsa. » Tot Delteil pòt tenir dins aquelas qualques linhas : òme d’òc, crestian dels temps primitius, panteïsta grèc, etc.

Ne legir mai

Saunejadas faceciosas

Dos numèros enrè, Lo Diari aviá entrevistat Jan-Marc Simeonin que disiá, amb sa granda modestia amusada, qu’inventava pas granda causa. Bastava pas que d’èstre prestit del barròc espanhòl – gostes pas originals, çò disiá, per un ispanofil. Ai aquí entre las mans un libre que pensi qu’a degut aver tanben, o senon li me caldrà ofrir.

Ne legir mai

Michel Miniussi – Ciutats d’Òc

Michel Miniussi es un escrivan occitan de Provença, mòrt tròp joine, a 35 ans, qu’aguèt pasmens lo temps de laissar una òbra estonanta e d’una qualitat rara. Fuguèt un autor inclassable qu’explorèt de tèrras literàrias inedichas en lenga d’òc, dins un estile dei mai rafinats, dei mai exigents. Son engatjament per la revista ÒC, sa volontat d’escriure dintrèron dins una quista per la lenga e per lei letras. Son òbra la mai coneguda, Lei Passatemps, foguèt coronada per lo prèmi Antigone en 1994.

Ne legir mai

Viatge en literatura amb Sèrgi Labatut

L’occitan es pas, çò ditz, sa lenga primièra mas prenguèt lèu consciéncia que sa lenga (lo francés) èra pas seuna… e se metèt a escriure en occitan. Son país seriá la literatura, occitana segur mas tanben americana, e francesa e encara anglesa o italiana… Aital se laissa comprene Sèrgi Labatut, nascut a Albi, passat per Rodés e qu’a trabalhat dins mai d’un país : Itàlia, Africa, País bas… abans de prene sa retirada a Albi coma escrivan e plastician.

Ne legir mai

Aubritud

I a, dins la recèrca d’intemporalitat del poèta, d’unes imatges constants e recurrents. L’arbre n’es un, tanplan en çò de l’occitanista. Simbòl a l’encòp de la ligason entre la tèrra e lo cèl, de la permanéncia, es tanben per l’occitanista lo simbòl de la resisténcia.

Ne legir mai
Cargament

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !