Seleccionar una pagina

Estudiant

0 |

Lo Leberon

Lo Leberon, o Lop-beron, es una bèstia peiregòrda e lemosina, que se pòt trobar nonmàs de nuech, mas que surtiá pas totas las nuechs. Era la resulta d’una malediccion ; quò fai que lo qu’era Leberon l’aviá pas chausit, lo condemnant a trevar quauquas nuechs. Questa malediccion podiá venir d’un meschant element dins la vita dau maudich, mas se podiá tanben transmetre de paire en filh, ereditàriament. Per operar, se vestissiá d’una peu de lop e ‘nava per los chamins per espaurujar lo monde. Era sa tòca, e zo fasiá en córrer darrier las gents, daus còps en lor sautar sus l’eschina e las far tombar coma si las voliá minjar, mas en las laissar finalament partir. Era pas tant una mala bèstia fin finala, mas podiá ‘ribar que venha mens gente e faja dau mau, subretot en raubar de la moneda au monde. Es contat que per levar la malediccion, faliá, dins lo temps d’una nuech, montar au clochier de set gleisas e ne’n sautar. Quò es segur totalament irrealizable e completament crebant, e quò fai una rason mai per la quala lo qu’era Leberon sautava sus l’eschina dau monde : per se far portar e se repausar un pauc, dins l’esper de ‘ribar a los passar tots. Evidentament, i podiá pas ‘ribar, çò que lo menava a demorar maudich per un temps fòu. Mas existís una legenda que conta qu’un ser onte un Leberon sautet sus l’eschina d’un manant, se faguet tustar sus la testa, çò que lo faguet s’estavanir. Quand se desvelhet l’endeman, aviá pas mai sa peu de lop, era liberat e pas mai maudich.

Aura òm se pòt demandar çò que n’es de la veracitat de quela istòria. S’es remarcat que, quand lo Leberon fasiá son afar en raubar de l’argent a quauqu’un, era, segur, de nuech, mas tanben, per exemple, a la surtida d’un bal. E aus bals, se beviá pas forçadament rasonablament. ‘Laidonc podem pensar que lo Leberon era nonmàs quauqu’un que s’escondiá jos una peu de sauvatgina per profiechar dau sadol de las gents en las panar. Lo monde sadolats an una percepcion plan enflachida, e quò apondut a totas las cresenças qu’eran fòrtas i a enquera ben mens d’un segle, chadun podiá èsser menat a pensar que lo Leberon existiá vertadierament, tant coma la malediccion, çò que, donc, era pas forçadament lo cas. Per tornar a l’òme que fuguet sauvat de la malediccion, se pòt imaginar simplament que coma fuguet descobert, podiá pas o ausava pas tornar començar de ‘nar embestiar lo paure monde, çò que lo menet a ‘restar de se vestir de sa peu de lop. Fin finala, coma sovent per los mites en generau, que sián occitans o pas, lo mite dau Leberon sembla aver servit mai que mai per l’explicacion de las visions de las personas e de çò que lor ‘ribava quauquas nuechs. En mai d’aquò, i aviá una paur vertadiera dau lop en Peiregòrd, onte era present e podiá èsser dangierós. Mas coma podem saubre realament si un Lop-beron existís pas vertadierament, coma lo Drac dau Sud-Occitan que se sembla ben saubre escondre e que pòt causar tant de mau, o pas…

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Far un don al Diari

Lo Diari, coma tota la premsa emai la premsa occitana, patís d'una situacion malaisida. Aquí vos perpausam de sosténer la cultura en occitan. Cada don compta !

Anóncia

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !