Seleccionar una pagina

Omenatge

0 |

L’Adieu al Joan-Maria Petit

Joan-Maria Petit (1941-2020)

Fòto Claudina Chalmeton

Es lo temps de truca-semals
de l’estanhar dins l’aiga bauja
temps del bòsc que cal abeurar
roge e franc de tota sa flaira
lo plaser de s’aparilhar
una bresca dejós la trelha
òmes femnas per vendémiar
sus la tèrra de las abelhas.

A la fin d’agost, caliá estancar las semals que lo temps de vendémias arribava. Aqueste moment, Joan-Maria Petit lo tornarà pas viure (o imaginar qu’amb las maquinas…) en aquesta debuta d’agost, nos ven de quitar a l’atge de 78 ans.

Ancian professor a l’Universitat Paul-Valéry (Montpelhièr), amb unes fòrts ligams familials amb la cultura d’òc : nebot de l’òme de teatre Ernèst Vieu, gendre del poèta e linguista lo professor Carles Camprós, Joan-Maria Petit s’interessèt tanplan a l’etnografia coma a la lexicografia e a la dialectologia (prenguèt part a l’elaboracion de l’Atlas linguistique du Languedoc oriental-CNRS).

Mas Joan-Maria Petit èra tanben (e mai que mai) poèta e un poèta de tria per dire simplament e magnificament la vida de la natura e la del monde, amb un sens agut de la musicalitat de la lenga e la fòrça de formulas cortas e pivelantas :  Respondi de…Poèmas per carrièrasNi per vendre ni per crompar,  Lo pan, La poma e lo cotèlNon aver o èsserLo bestiari, Aubres e vinhas (amb los tèxtes supèrbes sus las bèstias que lo Patric cantèt),  E avèm tot perdonat a l’ivèrn, Trèus (frasas e mots coma tirats per una arcbalesta), D’aquesta man del jorn, Patarinas (lo sovenir dels sacrificis catars), Nòstra Dòna dels Espotits (*).

Presava bèlament sa retirada a Ferrals de las Montanhas, entre vinhas, ròcs e garriga, al mitan de libres, escrits e documents. Nos sovendrem de sa granda umanitat, de son agach vesiat et de sa bonomia (que metiá tanben al servici de sa foncion de diacre). Sa votz nos serà de manca..

L’abelha a la vitra de l’auba carga de belugas d’estièu
E se garda lo plen solelh a la poncha del fisson
Quand sortirem de l’ivern per lo trauc de la muralha
Nos caldrà coma l’abelha una espasa dins la man
Se volèm tornar trobar las flors que nos an raubadas

(*) Sas òbras son disponiblas cò dels editors Vent Terral, Jorn e Letras d’Òc.

A prepaus de l'autor

Alan Roch

Alan Roch foguèt institutor pendent plan de temps, avant de venir animator cultural, çò qu'explica perque consacrèt una part de son activitat a escriure pels dròlles. E a contar, qu'Alan Roch es conegut per sas istòrias inspiradas de la tradicion e de la vida del seu país (Carcassona), que salpica d'un umor ironic. Son agach agusat li val d'escriure de cronicas dins mai d'una revista o jornal, e notadament sul rugbi, que n'es un afogat de primièra borra.

Soscriure
M'assabentar quand
0 Comentaris
Inline Feedbacks
Veire totes los comentaris

M’aboni !

Far un don al Diari

Lo Diari, coma tota la premsa emai la premsa occitana, patís d'una situacion malaisida. Aquí vos perpausam de sosténer la cultura en occitan. Cada don compta !

Anóncia

Lo CalenDiari

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !