Seleccionar una pagina

Barrutlatges

0 |

Un viatge immobile e imaginari dins lei « Lanas »

© Aliénor d’ Aquitaine gisant de l’abbaye de Fontevraud – Flickr

Quand avèm creissut en riba de Mediterranea, dins l’orient d’Occitania, avèm de mau d’imaginar l’autra man : l’espaci gascon e oceanic de l’imaginari d’òc. Lo primier rescontre ambé la « mar grana » es d’alhors una fèsta dei sens, un tuèrt, un borroladís. L’ocean envasís l’èstre, monta a la tèsta coma o sabon faire lei nautei montanhas. L’ocean te ven dins la cara, ambé seis esposcs, e s’impausa : cada banhada i es una lucha ambé leis èrsas… Mai avant de metre lo pè sus l’immensitat de la plaja de Mimizan o dau Vièlh Bocau, fau atraversar un tot autre espandi : la famosa pineda. Leis aubres coma un milierat de mast de batèus dançan au vent e s’enauçan dins un terrador d’arena poblat de brugas, lei rotas filan, drechas, quadrilhan un relarg que sembla dubèrt au cèu per l’abséncia estranha dau mendre relèu. Un enfant dei còlas e dei sèrres aupencs s’i retròba negat dins un laberint enchusclant dei nolenças de resina. Caminar sus la sabla de la còsta gascona es tanben se virar cap a l’asuèlh, cap ais Americas, e comprene qu’aquí, quauquaren de nòu e d’inconegut comença. L’ocean es pas una frontièra, es bensai puslèu un liame, un vai-e-vèni de lamas de fons entre Granda-Bretanha, Galícia, Euskadi, Gasconha, que mescla lei pòbles e lei lengas. Aquitània nos apareis subran darrièr l’agach determinat e liure d’Alienòr, la duquessa, coma l’incarnacion femenina d’una immensitat geografica. E contunha lo camin… En passant per Sabres, dins un detorn, un retorn en rèire, a la sosta dei dunas. Lo vilatge, ambé encara a l’entorn quauqueis ostaus de « massacanat » (mescla de tèrra cruda e de fustas), s’estaloira dins una plana onte grelhan de rores gigants. Nos sembla d’ausir lo cortègi fabulós de L’Enterrament a Sabres, l’òbra màger de Bernard Manciet. Es pas pus l’ocean que nos destimborla, es lo gascon poetic e sonòre d’un libre mitic que fa ara partida, entierament, d’aqueu univèrs, que nos capvira. Son aquí, davant nautrei, totei lei personatges de papier, e lei vèrs tòrnan [1]Bernard Manciet,L'Enterrament a Sabres, Gallimard, Paris, 2010.  :

« Son tots vinuts los Sabres los tòrts los coarres los curans

los en autò

los delà las lagüas los Porsiuguèras »

 

Lo buf dau tèxte que demòra endacòm dins la mementa se jonhe au caminar dins lo vilatge-poèma. Mediterranea es ben luenh… L’èr es aquí clafit d’aiga, l’ocean es de’n pertot, siam a respirar l’Atlantic e siam emportats per lo ritme caotic de L’Enterrament a Sabres. I a un enfachinament gascon. Es bensai lo fach de l’aiga que naseja, que senhoreja. Manciet va disiá : [2]Jean-Luc Pouliquen, Entre Gascogne et Provence, Entretiens avec les poètes Serge Bec et Bernard Manciet, Edisud, Aix-en-Provence, 1994. « À La Rochelle ou à Bordeaux, à Bayonne ou à Oviedo, il pleut beaucoup, et c’est pourquoi je m’y trouve à l’aise, au point d’avoir l’impression de m’y rencontrer moi-même. J’ai la pluie dans la peau ». Quand la plueia se’n va, la « Lana » risca gròs. Es l’angoissa de l’incendi que tòrna dins lei pinedas assecadas. E quand lo vent gonfla, s’abriva, es la tempèsta qu’arriba. Leis aubres s’afondran coma una armada en desbaruta. Nautrei, demoram pivelats, espantats per la fòrça deis elements que marca aqueu paisatge e ne desvèla, bensai, tota la beutat.

A prepaus de l'autor

Silvan Chabaud

Silvan es redactor al Diari, òc, mas carga mai de casquetas qu'aquela : jol nom de "Chab" canta dins Mauresca (Fracàs Dub) dempuèi la creacion del grop en 1999, e tanben dins Doctors de Trobar, doas formacions que fan sentir qu'es lo Massilia Sound System que lo faguèt cabussar dins l'emplec vivent de la lenga occitana. La lenga la maneja d'alhors tant que publiquèt un recuèlh de poesia, "Leis illas infinidas / Les îles infinies" (Jorn, 2012). Enfin, Silvan es universitari, autor d'una tèsi sus Bellaud de la Bellaudière, poèta provençal del sègle XVI e actualament cargat de corses a la facultat Pau Valèri de Montpelhier.

M’aboni !

Far un don al Diari

Lo Diari, coma tota la premsa emai la premsa occitana, patís d'una situacion malaisida. Aquí vos perpausam de sosténer la cultura en occitan. Cada don compta !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !