Seleccionar una pagina

Barrutlatges

0 |

Un viatge immobile e imaginari dins lei « Lanas »

© Aliénor d’ Aquitaine gisant de l’abbaye de Fontevraud – Flickr

Quand avèm creissut en riba de Mediterranea, dins l’orient d’Occitania, avèm de mau d’imaginar l’autra man : l’espaci gascon e oceanic de l’imaginari d’òc. Lo primier rescontre ambé la « mar grana » es d’alhors una fèsta dei sens, un tuèrt, un borroladís. L’ocean envasís l’èstre, monta a la tèsta coma o sabon faire lei nautei montanhas. L’ocean te ven dins la cara, ambé seis esposcs, e s’impausa : cada banhada i es una lucha ambé leis èrsas… Mai avant de metre lo pè sus l’immensitat de la plaja de Mimizan o dau Vièlh Bocau, fau atraversar un tot autre espandi : la famosa pineda. Leis aubres coma un milierat de mast de batèus dançan au vent e s’enauçan dins un terrador d’arena poblat de brugas, lei rotas filan, drechas, quadrilhan un relarg que sembla dubèrt au cèu per l’abséncia estranha dau mendre relèu. Un enfant dei còlas e dei sèrres aupencs s’i retròba negat dins un laberint enchusclant dei nolenças de resina. Caminar sus la sabla de la còsta gascona es tanben se virar cap a l’asuèlh, cap ais Americas, e comprene qu’aquí, quauquaren de nòu e d’inconegut comença. L’ocean es pas una frontièra, es bensai puslèu un liame, un vai-e-vèni de lamas de fons entre Granda-Bretanha, Galícia, Euskadi, Gasconha, que mescla lei pòbles e lei lengas. Aquitània nos apareis subran darrièr l’agach determinat e liure d’Alienòr, la duquessa, coma l’incarnacion femenina d’una immensitat geografica. E contunha lo camin… En passant per Sabres, dins un detorn, un retorn en rèire, a la sosta dei dunas. Lo vilatge, ambé encara a l’entorn quauqueis ostaus de « massacanat » (mescla de tèrra cruda e de fustas), s’estaloira dins una plana onte grelhan de rores gigants. Nos sembla d’ausir lo cortègi fabulós de L’Enterrament a Sabres, l’òbra màger de Bernard Manciet. Es pas pus l’ocean que nos destimborla, es lo gascon poetic e sonòre d’un libre mitic que fa ara partida, entierament, d’aqueu univèrs, que nos capvira. Son aquí, davant nautrei, totei lei personatges de papier, e lei vèrs tòrnan [1]Bernard Manciet,L'Enterrament a Sabres, Gallimard, Paris, 2010.  :

« Son tots vinuts los Sabres los tòrts los coarres los curans

los en autò

los delà las lagüas los Porsiuguèras »

 

Lo buf dau tèxte que demòra endacòm dins la mementa se jonhe au caminar dins lo vilatge-poèma. Mediterranea es ben luenh… L’èr es aquí clafit d’aiga, l’ocean es de’n pertot, siam a respirar l’Atlantic e siam emportats per lo ritme caotic de L’Enterrament a Sabres. I a un enfachinament gascon. Es bensai lo fach de l’aiga que naseja, que senhoreja. Manciet va disiá : [2]Jean-Luc Pouliquen, Entre Gascogne et Provence, Entretiens avec les poètes Serge Bec et Bernard Manciet, Edisud, Aix-en-Provence, 1994. « À La Rochelle ou à Bordeaux, à Bayonne ou à Oviedo, il pleut beaucoup, et c’est pourquoi je m’y trouve à l’aise, au point d’avoir l’impression de m’y rencontrer moi-même. J’ai la pluie dans la peau ». Quand la plueia se’n va, la « Lana » risca gròs. Es l’angoissa de l’incendi que tòrna dins lei pinedas assecadas. E quand lo vent gonfla, s’abriva, es la tempèsta qu’arriba. Leis aubres s’afondran coma una armada en desbaruta. Nautrei, demoram pivelats, espantats per la fòrça deis elements que marca aqueu paisatge e ne desvèla, bensai, tota la beutat.

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !