Seleccionar una pagina

Al rajòl del temps

0 |

Tragic Nadal

Tragic Nadal

Al vilatge, le Renat trobèc pas de se maridar, viviá de trabalhons pr’aquí pr’ençà e coma èra valent tot anguèc plan duscas que, dins l’afèr de tres ans, son paire puèi sa maire se morisquèsson.

Se daissèc anar, sos vestits fasián fasti e estiu coma ivèrn, dins l’ostal coma en defòra teniá als pès bòtas de cauchó. Cosinava pauc o brica, sovent passava talent. Plan solide sa santat se degradèc, talament que li arribava de fèr malaises e de s’espatarrar de tot son long.

L’ivèrn li èra marrida passa. La lenha, sustot la bona, li mancava, son fuòc èra dels mès magres e per se poder calfar un pauqueton de coma cal, còp e quilha se capvirava sus la cadièra, siá de davant, siá d’esquina.

Coma se ditz, “per Nadal cadun a son ostal” e le qu’a pas de familha, fa le ressopet tot solet. Tanben per un 24 de decembre, le Renat decidisquèc en guisa de fèsta, de fèr un grand fuòc que les astièrs ne roginejarián. Pr’aquò carregèc al canton, vièlhs cabirons de pibol, polits rolhs de vèrnhe e en guisa de soca de Nadal, un rolh d’orme tot noselut que le vesin estafinhós li aviá daissat. Le fuòc arrapat, tampèc les contravents de la cosina, les sols de l’ostal que drebiá le matin, emplenèc al chai un uchau de vin de trelh e verrolhèc la pòrta de defòra. Recaptèc le coènh de la taula pròche del canton per i dréber una boèta de sardas que se mangèc atal amb un brave tròç de pan dur. Atal debutèc le Nadal de Renat.

L’endeman per la vesprada, les òmes abeurèron las vacas al riu ; d’acostumat Renat ajudava a destacar e estacar las bèstias, mas pas vèi. De qué se fèr maissanta sang : degun l’aviá pas vist de la jornada e degun considerava que posquèsse festejar Nadal endacòm mès.

Le tropèl apasturat e la passada de l’estable engranada, le mès pròche vesin anguèc tustar a la pòrta de Renat, per pas res, l’ostal pareissiá void ; aquò le taïnèc e malgrat que la nuèit amortèsse chic a chic la grisa claror, d’un còp de bicicleta anguèc a la bòrda vesina ont demorava un cosin de Renat. Aqueste ne fusquèc fòrça susprés : “es esquèr que siaga pas a l’ostal… I a quicòm que truca… Baste que siaga pas alièitat ? Anem véser de sièc”.

Dintrèron pel portanèl que balhava sul vièlh estable e que dempuèi totjorn clavava pas. Cridèron : “Renat, Renat ès aquí ?” Pas res, levat le bruch d’un gatàs que s’escapèc pel fenèstron. Dins l’escur, les embarrasses e la sola lutz trendolanta d’un briquet, agèron mal de trapar le lum. Quand escasèron, èran ja dins la cosina e aquí l’orror les esperava.

Sus un coènh de la taula fòrt encombrada, una boèta de sardas voida e un uchau de vin a penas entemenat. Al canton dins la negror, las brasas de la soca de Nadal rogissián encara pallament. Endavant una cadièra… e una de cada costat de la cadièra, sens còs, viradas cap a la cosina… doas cambas amb bòtas de cauchó.

La novèla esmovèc tot le vilatge, totes dormiguèron mal, cadun s’imaginava le paure Renat d’esquina sus la cadièra, que pres d’un malaise s’aplatussèc dins son grand fuòc de Nadal.

A prepaus de l'autor

Alan Vidal

Nasquèri en 1950 dins un vilatjòt de la plana de Pàmias dins una familha de païsans. Professor d'agricultura a Rodés, Ondas e Ausevila. Locutor natural, ensagèri d'escriure en lenga nòstra tre ma retirada, novèlas, articles, cronicas, pèças de teatre...

Soscriure
M'assabentar quand
0 Comentaris
Retorns en linha
Veire totes los comentaris

M’aboni !

Lo CalenDiari

La letra del Diari

Los darrièrs clips

Cargament...
Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !