Seleccionar una pagina

Critica literària

0 |

La color lenta de la pluèja – Maëla Dupon

10 ans, un libre

Se faliá prene un libre demèst tot çò qu’es paregut dins lei dètz darriereis annadas… Se ne faliá retenir un, un solet, de qué sariá ma causida ? A primiera vista, l’exercici me semblèt impossible, crudèu, e viravi e tornavi virar a l’entorn deis òbras que me marquèron, entrepachat e prigondament destorbat. Lo vuege s’apoderava de mon esperit, lo blocatge èra totau. Fin finala, dempuèi 2008, la literatura occitana se mostrèt capabla d’una granda diversitat e d’una bèla riquessa.

Coma causir ? D’autors de generacions diferentas desplègan d’univèrs poetics unics e capitan de provar que la lenga d’òc es una valor segura, un pòrt, un far dins la nuech, una estaca per ancorar nòstrei vidas a la deriva dins un mond en mutacion.

La color lenta de la pluèja
La couleur lente de la pluie

de Maëlle Dupon
Edicions Jorn, 2013
14 x 22,5  /  120 pages
15.00 €

Mai, la lenga d’òc, es encara uèi vertadierament capabla de dire aqueu monde ? La joinessa, pòu dire lo sègle XXI dins la lenga dei trobadors ? Es aquí que lo recuelh de Maëla Dupon, La color lenta de la pluèja (edicions Jorn, 2013) se destaquèt subran e s’impausèt dins ma ment. Se ne faliá retenir un, tant n’aprofiechar per donar sa chança a la generacion novèla : Maëla, nascuda en 1988, es una dei votz lei mai recentas. Sa poesia es completament nòva, destacada de tota referéncia pesuga, liura dau pes que pòdon de còps representar mila ans de literatura… E nos fa un ben fòu. Es un plaser de se laissar breçar per aquela plueia de paraulas que sembla de nos careçar la pèu. Lo libre es doble, amb una primiera partida en vèrs e una segonda en pròsa. Doas fòrmas que s’enfrentan, s’agachan, se respòndon per aculhir l’aiga d’una lenga rica e sensuala. Viatjam amb l’autora, de cabinas de trens en cambras d’ostalariás, entre Catalonha, Italia, Irlanda, Marròc o China. Es una poesia dau desplaçament, a l’imatge d’una generacion barrutlaira, entre descobèrta dau monde e descobèrta dau còrs, dei sens e dei sentiments. Mai lo desplaçament se fa d’espacis claus en rescontres brèus, dins l’intimitat e la proximitat. L’amor d’un òme i es una « marèia », una negada : i a sempre la volontat de viure lo momenet e de lo servar, au còr, coma sola permanéncia, coma sola realitat. De viatge en viatge, tornam de longa a Montpelhièr : es la vila natala de Maëla, lo luec de la lenga que causiguèt per escriure. Mai es un luec de partença,  una « destaca » puslèu qu’una « estaca ». Quand evòca la cima dau Pueg Sant Lop, dins la garriga montpelhierenca, es per mielhs portar son agach devèrs Inchydoney en Irlanda o d’autres alhors. De vèrs en vèrs, lo tèxte resquilha doçament fins a la pròsa ambé nòu nòvas que perseguisson lei tematicas abordadas, contunhan d’evocar lei luecs e lei moments qu’afloravan dins lei poèmas, o s’escapan mai luench. La plueia poetica noirís un lauç de pròsa onte lo legèire cabuça en fin de libre. Pasmens faudrà sortir de l’aiga, quitar la doçor de la banhada, tornamai… Precaritat sentimentala e precaritat sociala s’entremesclan, seguissèm Maëla de pichòts mestièrs en escambis fugidís entre Gènoa e Cork, coma tota una generacion de joines europencs que faràn (l’esperam…) sautar lei frontièras.

Maëla es una votz d’ara, en plen dins son temps, mas una votz que saup dire « tu » en plaça dau « ieu » envasissent e costumier. Son libre es una primiera bèla pèira, una primiera plueia plena de promessas, de legir, lèu, e de tornar legir puèi…

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !