Seleccionar una pagina

Retrach literari

Òmis e femnas de letras, coneguts, mesconeguts o desconeguts, botats en lum per Hervé Terral (en general).

EMMANUEL DELBOUSQUET (1874-1909)

Nascut a Sòs (Òlt e Garona) lo 27 d’abril de 1874, defuntat a Sòs lo 19 de mai de 1909. Aquel filh d’Albret coneguèt una enfança e una joventut mondina (son paire èra perceptor e demorava carrièra Reiala, al pè de Sant Sarnin), mas totjorn tornèt en tèrra gascona.

Ne legir mai

Qualques educators lausenjaires del vin

Son fòrça los qu’en lenga d’òc celebrèron lo vin long dels sègles. Demest los mai coneguts : J.-G. Dastros (1594-1648), curat de Sant Clar (Gers) ; P. Godolin (1580-1649), glòria del barròc tolosenc ; Jasmin (1798-1864), lo poèta popular d’Agen ; Lo Felibritge tot entièr (cf. la Coupo Santo de Mistral, lo cantalés Vermenosa, eca.). Mas saupriam pas tàiser lo duò de regents Perbòsc-Estieu, fondators vertadièrs, devèrs 1900, de l’occitanisme cultural.

Ne legir mai

Arsène Vermenouze

Vermenosa es tot a l’encòp Cantalés e « Gabacho ». Nascut a Vielha d’Aitrac, al ras d’Orlhac, es d’una familha d’emigrants auvernhats, patrons d’una « Companhiá », valent a dire d’un comèrci de telas e parapluèjas installat en Castelha (a Illescas, província de Toledo) : per aquò es un « Gabacho », tèrme castelhan que designa globalament los Franceses e, mai precisament, lo monde del « País Naut » occitan que, tre lo sègle XVIII, venon vendre lors braces per de trabalhs de fòrça (sègas e ressegatges…).

Ne legir mai

JOSEPH SALVAT o L’OCCITANISME DINS LA GLÈISA (1889-1972)

Josèp Salvat nasquèt a Rivèlh (dins lo pèmont dels Pirenèus audencs) lo 8 de novembre de 1889, moriguèt lo 29 de decembre de 1972 a Surban (Arièja). La siá familha fa partida de la pichòta paisanariá catolica : s’i « balha » de bon grat un o mai d’un enfant a la Glèisa ; aquò serà lo cas per Josèp e son fraire l’ainat, Pèire.

Ne legir mai

Antonin Perbosc (1861-1944)

Perbòsc se pòt considerar, amb Estieu, coma lo cofondator de l’occi-tanisme cultural. Amassa, animèron las revistas Montsegur e Occitania (amb Aladern, de Barcelona, per aquesta darrièra) de 1896 a 1906, e publiquèron maites poèmas mas tanben de manifèstes (Fòc nou, La tradicion occitana) que defendián l’unitat de l’espaci occitan e lo tornar a una grafia « classica » a la diferéncia dels mistralencs ortodòxes.

Ne legir mai

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !