Seleccionar una pagina

Rescontre

0 |

Entrevista : Aurélia Lassaque

Entrevista : Aurélia Lassaque

Aurelia Lassaque, poèta en occitan e en francés, sortís son tresen recuèlh poetic “En quête d’un visage” a las edicions Bruno Doucey, e nos parla de son percors, de son rapòrt a la lenga d’òc e a la creacion literària.

Fòto © Maxime Morin

Aurelia Lassaque, vòstre darrièr recuèlh repren la tematica antica d’Ulisses, vòstra Odissèa dins la lenga occitana justament, coma comencèt ?

Mon Odissèa… es simple, comencèt dins Òlt, dins mon vilatge d’enfança a Sant Martin lo Redon. I ai totjorn ausit parlar de la lenga e quitament parlar la lenga. Mas tot venguèt a l’atge de 12 o 13 ans quand mon paire decidiguèt d’ensenhar l’occitan al licèu ont èra professor de letras e se metèt a nos trasmetre la lenga, a mon fraire e a ieu. Cada estiu, fasiam de corses d’occitan, aviam un quasernet per notar las paraulas, trabalhàvem, un pauc coma amb de devers d’estiu ! Èra a l’encòp familial e escolar.

La « lenga de l’estiu » ? Una lenga de libertat ?

Òc, aviái jamai vistas las causas aital, mas perqué pas. Èra justament tanben ligat a las vacanças que passàvem al país catar (coma dison dins los desplegants toristics). Eilà, se vendián de pega-solets « crotz occitana », i aviá tota una mitologia, una mena de confusion qu’alimentava un sòmi. En tot cas, comencèri d’entrar dins l’occitan, de ne far un monde meu.

Es un viatge que vos menèt tanben a la poesia ?

Descobriguèri la literatura occitana en classa de prepa, a Tolosa, ont aguèri l’astre d’aver un professor d’occitan sonque per ieu ! Faguèri tanben las escòlas d’estiu e aquí n’aprofiechèri per aprigondir ma lenga. Mas per çò qu’es de ma venguda a la poesia, se faguèt per accident. Un amic anglés me demandèt de participar a un concors poetic en lengas romanicas a Bath als Reialmes Units. Mandèri un poèma en occitan… sensa tròp saupre… Ganhèri lo prètz e trobèri un plaser grand dins l’escritura. Foguèt la començança.

E vòstras influéncias literàrias justament, ne podètz parlar un pauc ?

Foguèri pivelada per la poesia de Marcela Delpastre. Mas es un autor grèc, Yánnis Rítsos que me marquèt lo mai. Comprenguèri çò qu’èra la poesia contemporanèa e quitèri plus de m’i interessar.

Puèi arribèt vòstre primièr recuèlh, Cinquena Sason (Letras d’Òc)…

Òc, un recuèlh tot en occitan, que ma lenga de poesia, primièr, foguèt l’occitan. Après, me soi pausada la question de la compreneson per los non-occitanofònes, de la difusion mai larga de mos tèxtes. Alara, de segur assagèri de revirar en francés. Mas èra fòrça marrit, foncionava pas. Es aquí que desvolopèri un procediment d’escritura bilingüa, un trabalh dins las doas lengas, tre la creacion. Es a dire que comenci d’escriure un vèrs en occitan puèi rapidament fau la version francesa, puèi tòrni a la version occitana e fau de cambiaments… d’aquel anar retorn, d’aquel dialòg nais lo poèma. Un poèma en doas versions originalas.

Participatz tanben a de “libres d’artistas”, nos podètz presentar aquel trabalh, un pauc diferent de las publicacions classicas ?

Los libres d’artistas son d’escambis amb de pintres, de creators e son mai que mai d’istòrias d’amistat. Lo primièr que faguèri èra amb Robert Lobet de las Éditions La Margeride, es amb el d’alhors que faguèri lo libre Ombras de luna, en 2013. Ai totjorn considerada la poesia en dialòg amb las arts en general, m’agrada fòrça lo trabalh de Cocteau per exemple, sas gravaduras, sos dessenhs… Ieu, escrivi lentament, alara de far de rescontres e de trabalhar amb d’autras personas, aquò me motiva e me fa avançar.

Lo dialòg amb las arts, lo fasètz dins las legidas publicas, los escambis amb de musicians, la mesa en votz de la poesia ?

Òc plan segur. Ai costuma de dire que passi mai de temps a dire mos tèxtes qu’a los escriure ! Mon idèa es vertadièrament de tornar trobar la votz, de dire, quitament de cantar de còps los tèxtes. Soi sovent convidada dins de festenals, i vau per far clantir las paraulas, far entendre los poèmas. Aquò me dona la possibilitat de viatjar, de barrutlar dins Euròpa tota e dins lo mond entièr.

Consacratz vòstre temps a l’escritura e a la poesia en general ?

Òc, mon temps i es consacrat, en granda part. Faguèri una tèsi, acabada en 2012 (es tanben d’escritura !) mas senon siái totalament dins la poesia. Aguèri la possibilitat per aquel darrièr libre En quête d’un visage d’èstre ajudada per una borsa d’escritura del Centre Regional de las Letras de l’anciana region Miègjorn-Pirenèus, çò que me butèt e me motivèt plan, economicament es un sosten que permetèt de trabalhar mai d’aise.

Aquel libre, En quête d’un visage, repren l’istòria sens atge d’Ulisses, perqué aquela re-escritura d’una raconte mitologic ?

Ai crescut dins los racontes mitologics, mon paire me contava los grands mites grècs quand èri pichòta. Fa part de mon imaginari, de mon enfança. Explorèri l’istòria d’Ulisses, perqu’es un raconte qu’a mai de 2800 ans, que nos parla d’exili e qu’es d’una actualitat, d’una universalitat poderosa. Mas las escrituras multiplas d’aquela istòria a travèrs lo temps an mes la lutz sus Ulisses e an sovent oblidat la femna : « Ela » dins mon libre, la part femenina. Ieu bastiguèri mon tèxt sus un dialòg, me donèri un encastre, e volguèri tornar donar tota sa plaça a « Ela », l’amorosa, la votz poetica e profetica essenciala au debanar de l’Istòria. Aquò se mescla amb l’emplec de doas lengas, tot un entrebescar que dona son ritme al libre qu’es un grand poèma, escrich coma un roman…

En quête d’un visage
Aurelia Lassaque
Editions Bruno Doucey – 2017

Pour que chantent
les salamandres
Aurelia Lassaque
Editions Bruno Doucey – 2013

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !