Seleccionar una pagina

Critica literària

0 |

« Còr d’Occitània » – Escrivans del sègle vint.

« Còr d’Occitania »,
Escrivans del sègle vint

IEO, seccion de Tarn, 2018
15 x 21 cm – 352 p.
20.00€

Cossí abordar, descobrir, cossí entrar dins la literatura occitana ? I a mai d’una pòrta, mai d’una fenèstra possiblas e sovent, se trobam fàcia a l’immensitat d’un continent qu’es malaisida de sasir dins sa diversitat tota. L’imatge del riu es benlèu aquela qu’illustra melhor lo debanar d’aquela creacion occitana (tant en poesia coma en pròsa) que, dels quatre cantons d’aquel territòri multiple, raja coma l’aiga e fila, inagantabla, de còps secreta, de còp subrebondosa, per noirir la mar de la lenga nòstra. La seccion tarnesa de l’IEO nos propausa justament de remontar lo cors d’un riu, de prene lo temps de nos arrestar sus un espaci precís que servís de quadre : realiza un fòcus sus la produccion literària del departament que se reinvendica coma « Còr d’Occitània ».

Lo libre es la resulta d’un trabalh complet, plan documentat, menat per Sèrgi Labatut, Bernat Lescalier, Chantal Putod, Miquèl Tayac, Pèire Thouy, Maria-Clara Verdus, Sèrgi Viaule, amb Ramon Ginouillac a la coordinacion e a la concepcion. Es una antologia bèla que i retrobaretz de grandas plumas occitanas, segur (que Tarn foguèt sempre un terrador fertil per la creacion) tan coma d’autoras e d’autors mens coneguts e pasmens estonants… A l’encastre geografic ven s’apondre un encastre temporal : es lo sègle XX qu’es mes a l’onor. Mas l’antologia desbòrda sus la fin del sègle XIX a l’entorn de la figura de Frederic Mistral e de la Santa Estela d’Albi que marquèt los esperits e fonciona coma un punt de partença. Loïsà Paulin, nascuda en 1888, fa lo ligam entre los dos sègles e pausa un estile e una votz poetica d’una fòrça irresistibla, los grands noms de l’escrich occitan s’encadenan : Cristian Laus, Joan de Cantalausa, Francés Gasanhas, Robèrt Martí, Joan-Claudi Sèrras, entre maites autres ! De voses femeninas se destacan tanben e nos dònan l’enveja de ne legir mai, pensam aquí a Maria Baraillé que foguèt directritz del Collègi d’Occitània, a Marisa Nègre, mai recentament, amb sa poesia poderosa, a l’encòp militanta e sensibla. Còr d’Occitània nos fa cabussar dins l’aventura de l’escritura en occitan, a l’entorn de las femnas e dels òmes, son tanben las revistas, las associacions e totes los movements collectius (del Felibritge a l’IEO, en passant per las emissions de ràdio, los cercles occitans etc.) que fòrman una galaxia : l’estructura essenciala de tota creacion, de sa difusion e de son espandiment.

Demoram pivelats per la riquesa de las pròsas las mai modèrnas que marcan la segonda mitat del sègle XX, de tèxtes brèus mas intenses nos rèstan dins la tèsta coma aqueles de Raimond Guiraud o de Claudi Assemat e Sèrgi Labatut. Fa un ben fòl de viatjar dins aquelas pèrlas de lenga d’òc, al ritme d’aquelas aigas, sortissèm d’aquela antologia encara mai curioses e virats cap als autres departaments que, en delai de sos absurdes limits administratius, pòdon servir de basa per anar al rescontre d’aquelas voses universalas.

A prepaus de l'autor

M’aboni !

Anóncia

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !