Seleccionar una pagina

Dorsièr

0 |

Caramentrant, Carnaval e Calivari !

L’individú se sentís partida indissolubla de la collectivitat, membre del grand còrs popular. Dins aquel tot, lo còrs individual acaba, fins a un cèrt ponch, d’èsser el meteis : podèm, per o dire aital, cambiar mutualament de còrses, se renovar (mercés als desguisaments e masquetas). Dins lo meteis temps, lo pòble sentís son unitat e sa comunautat concrètas, sensiblas, materialas e corporalas.

Mikhaïl Bakhtine, L’œuvre de François Rabelais et la culture populaire au Moyen-Âge et sous la Renaissance.

Dobrissèm nòstre dorsièr coma se dobrís la fèsta màger del mond occitan (saique, la fèsta màger del mond entièr ?), en invocant lo retorn de la lutz, de la saba e la sortida de l’ors. « Carnaval es arribat » manda la cançon populara, « fuma la pipa sens tabat » e revira tot, de cap en pè, amb una fòrça irresistibla que regenèra tota causa. La lenga d’òc entreten una relacion estrecha e particulara amb aquel Rei de la fèsta que, dins lo miègjorn, parla occitan, amb delectacion. Sèm anats a son encontre, l’avèm vist de pròche, jos sas apelacions multiplas. Carnaval davala dels Pirenèus e ven Sant Pançard a Pau, s’escond jols noms de Petaçon en Lengadòc, Bufa-li dins Aude, pòrta una masqueta en pèl de rabàs a Cornonterral… Rai, pren las fòrmas e las colors dels luecs, s’incarna dins los gèstes, las danças, las cançons e los imaginaris de las divèrsas comunautats, en vila, a la campanha, dins los vilatges, los barris.

Pren sovent una dimension politica e embarrassa los poders en plaça quand s’installa a Sant Ròc a Niça, en oposicion al Carnaval propret e « coma cal » de la « Promenade des Anglais », o sus la plaça de La Plana al còr de Marselha. Carnaval escapa a la lei implacabla del Mercat emai foguèsse traït, mai d’un còp, dins de celebracions sens chuc ni muc, voidas de sens, que s’acontentan dels confètis e dels carris enflorits en fòragetant l’essencial : l’impertinéncia, la derision, lo rire coma una arma salvatritz, lo desbòrd, l’envam popular e salvatge. L’occitan se regenèra tanben, a son contacte, retròba benlèu una plaça que la societat modèrna e organizada de uèi tempta de li raubar. Se podriá quitament dire que l’occitan es la lenga vertadièra de Carnaval : l’una e l’autre (la lenga d’òc e la lenga de Carnaval) se son mescladas, se son modeladas, coma una pasta comuna dempuèi los sègles ancians. I a pas que de legir los autors barròcs per s’acercar d’aquela evidéncia, un Godolin o un Belaud, per exemple, nos acompanhan aisidament sus aquel camin de bosin, de banquet e de plaser carnal e verbal.

Per tocar Carnaval, lo sentir, i a pas res de mièlhs que de far parlar las femnas e los òmes que lo coneisson, que saupèron l’aprivadar e lo far viure. Aital, Anaïs Vaillant, artista, etnològa e granda carnavalièra, o encara Dominique Pauvert, autor del libre de « referéncia » La religion carnavalesque, nos porgisson la man per intrar dins lo País pivelant de Caramentrant. Sortissètz las masquetas, los tamborns e los vestits d’Arlequin, los mantèls forrats de palha talhats dins las sacas de jute, « es aquit Carneval arriba ! » coma canta Nux Vomica. Tristesa e Morres Grises se son enfugits, los orses son per la vila !

Si co’l salvatges per lag temps mòu son chant
(Tout comme le sauvage se met à chanter par mauvais temps)

Bernard Sicard de Maruèjols, 1230

A prepaus de l'autor

Silvan Chabaud

Silvan es redactor al Diari, òc, mas carga mai de casquetas qu'aquela : jol nom de "Chab" canta dins Mauresca (Fracàs Dub) dempuèi la creacion del grop en 1999, e tanben dins Doctors de Trobar, doas formacions que fan sentir qu'es lo Massilia Sound System que lo faguèt cabussar dins l'emplec vivent de la lenga occitana. La lenga la maneja d'alhors tant que publiquèt un recuèlh de poesia, "Leis illas infinidas / Les îles infinies" (Jorn, 2012). Enfin, Silvan es universitari, autor d'una tèsi sus Bellaud de la Bellaudière, poèta provençal del sègle XVI e actualament cargat de corses a la facultat Pau Valèri de Montpelhier.

M’aboni !

Far un don al Diari

Lo Diari, coma tota la premsa emai la premsa occitana, patís d'una situacion malaisida. Aquí vos perpausam de sosténer la cultura en occitan. Cada don compta !

Anóncia

Lo CalenDiari

Los darrièrs articles

Los darrièrs clips

Cargament...

La letra del Diari

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Soscrivètz a nòstra letra d'informacions !

Vos prepausam de vos abonar, en dos clics, a una letra regulara que vos tendrà assabentat·da de las sortidas dels novèls Diaris papièrs e de la publicacion d'articles novèls.

Avètz soscrich amb succès !